Nieuwsblog 19 september 2019 van Titus Dube

Geliefde broeders en zusters in Nederland,

We hebben pas de jaarlijkse conventie van alle door ons gestichte gemeenten achter de rug. Ik ben nog steeds verbaasd, dat we zo’n grote opkomst mochten meemaken, veel groter dan ik ooit had verwacht. Het is een wonder van God.
De sfeer was zo goed en vredig. Ik kan het niet anders omschrijven dan “een zoete sfeer”. De voorgangers, de oudsten, de diakenen, de vrouwen, de mannen en de kinderen, deden allemaal mee om deze conventie tot een loflied voor de Heer te maken. Er waren aparte seminars voor echtparen, voor leiders, voor de jeugd en voor weduwen.

We ervoeren hoe de kracht van de Heer in ons midden aan het werk was.

Een man uit Sangoma, die de conferentie bezocht, werd in de naam van Jezus bevrijd van duistere machten. Een meisje van 13, dat al ruim drie maanden niet meer had kunnen spreken, stond al op de eerste dag de Here te loven en te prijzen. Maar het grootste wonder was wel, dat velen die verloren waren in de duisternis van de voorouderverering, hun Heiland mochten aannemen als hun Verlosser. We hebben 20 mensen gedoopt.
Toen de laatste dag van de 6-daagse conventie was aangebroken, wilde eigenlijk niemand naar huis. Sommigen haalden de woorden van Petrus aan, die tegen de Here Jezus zei: “Here, het is goed dat wij hier zijn; laten wij, als U wilt, hier drie tenten maken, voor U een, voor Mozes een en een voor Elia”. Sommige gingen zelfs zo ver, dat ze voorstelden nog twee dagen aan de conventie vast te plakken.
Buitenstaanders vroegen ons: “Hoe krijg je dat voor elkaar? Hoe krijg je zo veel mensen samen, terwijl het hele land op zijn kop staat? Jullie mensen zijn zo gelukkig  en vieren feest! Hoe doe je dat?” Dit geeft ons een prachtige gelegenheid te getuigen: “Dit heeft niet een mens gedaan, maar het is van God. God Zelf is alles in deze vergadering. Voor Hem is niets te moeilijk”, antwoordden wij.
Niet alleen buitenstaanders verwonderden zich, maar ook voorgangers van andere kerken die aan de conventie deelnamen, vroegen zich af hoe we in staat waren zo’n grote menigte al die dagen te voeden. Bij het afscheid zeiden ze dat ze veel geleerd hadden over de mogelijkheden die er bij God zijn en over de middelen die Hij ons wil geven.
We danken de Here voor jullie, dat jullie willen bijdragen in de noden van dit land.

Hartelijke groeten van de broeders en zusters hier,

 

Titus Dube

Nieuwsblog 12 augustus 2019 van Titus Dube

Geliefde broeders en zusters,

Wij stellen het ontzettend op prijs, dat jullie ons jullie liefde tonen door jullie gebeden en jullie gaven.

Het gaat niet zo erg goed in ons land Er blijft ons eigenlijk niks anders over dan op God te vertrouwen. Er rijden hier bij ons nergens meer bussen. We kunnen alleen maar naar de stad toe als er hier toevallig eens een auto langs komt, maar ze vragen exorbitante prijzen. Reizen is zo heel erg moeilijk geworden. Er is weer een enorme inflatie. Een brood kost nu 10 dollar en een kilo suiker zelfs meer dan dat. Het is voor velen onmogelijk geworden om drie maaltijden per dag te hebben. Ziekenhuizen zijn dat alleen nog maar in naam, want ze hebben geen medicijnen en hulpmiddelen meer. Het schoolgeld is meer dan verdubbeld. Iedereen heeft hier onder die prijsstijgingen te lijden.

We hebben voor de 27ste een gezamenlijke dienst  gepland van alle gemeenten die we gesticht hebben. De broeders en zusters blijven dan verscheidene dagen. We hebben dan de gewoonte dat de broeders en zusters bij ons op het terrein van de kerk eten. We hebben dit jaar met veel moeite voldoende mais bijeen kunnen krijgen, maar geld voor andere levensmiddelen is er niet. Dat was andere jaren geen probleem. Door de droogte zijn de oogsten echter zeer matig en de mensen hebben geen geld meer.

Ondanks de problemen die we hebben, worden de kerkdiensten goed bezocht en God is zo genadig om in ons midden te zijn. De getuigenissen die sommige broeders of zusters geven zijn zo ontroerend. Er blijkt uit, dat de mensen vastbesloten zijn om de Here, ondanks hun grote problemen, toch te blijven dienen.

Ik bezoek de broeders en zusters regelmatig om hen aan te vuren hun ogen op de Here Jezus gericht te houden. Hij alleen kan ons de kracht geven om door te gaan en door Gods genade lukt dat ook. Wij blijven de Here dienen!

 

 

NIEUWSBLOG 7 mei 2019 VAN TITUS DUBE

 

Geliefde broeders en zusters,

 

Ik groet u allen in de machtige naam van onze gezegende Redder Jezus Christus. Genade zij u en vrede van God de Vader, Jezus onze Heer en moge de Heilige Geest u verlichten, amen.

 

Door Zijn grote genade heeft de eeuwige God de gemeenten rondom Nkayi geestelijk bemoedigd. De manier waarop de broeders en zusters het aangezicht van de Here zoeken is werkelijk verbazingwekkend. Het is niet makkelijk om op het land te werken terwijl je aan het vasten bent. Maar dat is toch wat gebeurt. De diensten die we dit jaar hebben gehouden kenmerken zich allemaal door een machtige aanwezigheid van de Heer, vooral tijdens het Heilig Avondmaal is er Zijn aanwezigheid. Mensen worden bevrijd, zelfs tijdens de prediking van het WOORD. Er zijn regelmatig diensten van vasten en gebed, ook wordt hele nachten in gezamenlijk gebed doorgebracht. De broeders en zusters geven levendige getuigenissen van het werk van de Heer in hun leven. Het geestelijke peil van de gemeente bemoedigt me enorm.

 

We hebben op dit moment 8 gemeentes en 4 evangelisatiepunten. Ons ledental is 450 volwassenen en 300 kinderen.

 

Er is, met name onder de jong volwassenen, veel verloop. Ze trekken naar de stad en we horen nooit meer wat van ze. Moge de Here hen beschermen!

 

Hier in Zimbabwe wordt door de kerkelijke leiders nogal neergekeken op het werk in de binnenlanden. We hebben echt de genade van God nodig om overeind te blijven te midden van de dagelijkse stormen en de moeilijkheden die het primitieve leven hier in de binnenlanden geeft. De meeste mensen hier in Zimbabwe ervaren het als een straf om in de primitieve omstandigheden van de landelijke gebieden te wonen. Zelfs de mensen waarvoor ik me bijzonder heb ingespannen in gebed, onderwijs en vaderlijke liefde verlaten ons en zoeken groenere weiden. Dit geldt in het bijzonder voor jonge mensen. Ze worden door de stedelijke kerken volledig ingepakt. Ze vergeten ons en geven hun tienden aan de stedelijke gemeentes die toch al welvarend zijn. De meeste bewoners van de landelijke gebieden zijn arme, ongeletterde mensen die weinig bezittingen hebben. Hun gezamenlijke vrijwillige bijdrage is niet meer dan 10 à 15 Euro per maand. Ze zouden wel meer willen geven, maar ze hebben niet meer. Met dit geld kan de gemeente de voorganger en zijn gezin niet onderhouden. Het kost pijn en moeite om, net als David, bij de kudde in de wildernis te blijven. Jonge mensen willen die lasten niet dragen. Als gemeenten in de binnenlanden zijn we dus grotendeels afhankelijk van de God van de Bijbel, die in de Hemel woont.

 

Ik dank jullie allen voor jullie gebeden en jullie gaven. Moge de wolk- en de vuurkolom altijd boven jullie zijn in de naam van onze Here Jezus.

 

Pastor Titus Dube

 


Opwekking - 17 februari 2017

Beste broeders en zusters,

Eer aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest!!

 Laatst is er iets heel bijzonders gebeurd.

 

Na uren gebed van verzoening is zuster Sifiso overleden. Ze had de weg van de Heer verlaten en daarom was dat gebed van verzoening nodig. Op de dag dat ze begraven werd deed de Heer verbazingwekkend  grote dingen: er ontstond een nieuwe opwekking, die nu nog steeds voortduurt. Het hele gebied rond Setshanke is in beroering. De mensen werden tijdens de begrafenis van zuster Sifiso echt aangeraakt. Velen die de weg van de Heer hadden verlaten willen nu weer terugkeren om Hem te dienen. Een paar jonge knapen zien nu de ernst van het leven in en bezoeken nu steeds de diensten. Het harde werk is gauw vergeten, als je de Heere zo aan het werk ziet!

 

We zijn een nieuwe gemeente begonnen in een plaats die 20 km ten zuiden van de hoofdkerk ligt. De resultaten zijn veelbelovend. Afgelopen zondag werd ik midden in de nacht door een bekeerling van deze gemeente gebeld: haar dochter werd aangevallen door duistere machten. Besloten werd haar de volgende dag naar de hoofdkerk te brengen. Toen ik om 10 uur ’s avonds terug kwam van mijn bezoek aan een van de gemeenten, begon ik meteen met haar te bidden. Ik ontdekte, dat ze een tijd lang aangesloten was geweest bij de “Church of Sion”. (Dit is een kerk die dingen uit de Bijbel vermengt met occulte praktijken). Een van de profeten van deze kerk had haar bevolen bepaalde tovermiddelen te dragen. Haar was verteld dat ze die dingen altijd moest dragen, omdat haar leven daar van af hing. Nu wilde ze daar graag van af, want ze zag in dat de invloed die dat op haar had zeer negatief was. Ik dank God dat ze nog diezelfde nacht de Here Jezus als haar persoonlijke Verlosser aannam. De boze geesten in haar hadden haar rechter arm en rechter been verlamd, zodat ze niet meer kon staan. Terwijl we aan het bidden waren hoorden we de demon uitroepen dat hij in brand stond. Die nacht werd ze volkomen bevrijd. Prijs de Heer, dat de waarheid die mensen vrij maakt, nu in haar woont.

 

Overeenkomstig Hand.19:18-20 hebben we de dingen die ze van de profeet had gekregen verbrand. Er kwam een verstikkende rook vanaf.

 

Wat wij gedaan hebben was niet ons werk. We waren alleen maar gehoorzaam aan het woord van de Heer, die niet wil dat Zijn kinderen aan iets anders gebonden zijn dan aan hun Heer en Heiland.

 

 

 

Met jullie in Christus verbonden,

 

Titus

 


Armoede- september 2016

Op de foto hiernaast staat Thandegile trots bij de mooie achterwand van haar hut. Kleurige borden worden verzameld en tentoongesteld. Haar leven is echter helemaal niet zo kleurig. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen. Haar man woont echter in de grote stad, waar hij een baan heeft. Hij komt maar één keer per jaar, met de Kerst, bij haar op bezoek. Verder moet zij het zelf maar zien te rooien. Dat betekent dat zij zelf haar voedsel moet verbouwen, wat erg zwaar werk is.  Ze heeft ook nog een paar varkens en kippen en dat is het dan.

Noodgedwongen moet ze meedoen aan het zogenaamde "Food for Work" project van de overheid. In ruil voor werken aan de wegen krijgt ze mais als voedselhulp.

Verbazingwekkend is, dat Thandegile altijd een opgewekt humeur heeft. Ze kan prachtig zingen en vol enthousiasme dansen voor de Heer.

Ze heeft echt haar hoop op de Here gevestigd.


Sterven met Christus - september '98

Deze foto is genomen in september 1998. Er werden toen 83 mensen gedoopt in de Nyage rivier. Omdat het droge tijd is, stroomt deze rivier niet, maar zijn er hier en daar poelen waarin het water is blijven staan. Elders is de rivierbedding uitgedroogd. In de nog aanwezige poelen worden de bekeerlingen gedoopt.